ما جوانيم .خواسته هاي مخصوص به خودمون رو داريم. يه جوان دوست داره به افكارش ،به كاراش،به خودش احترام گذاشته بشه. وقتي از يه خواستش حرف مي زنه مطمئنآ اون خواسته براش مهمه. اما بيشتر وقتها مي بينيم كه بزرگترها اون خواسته هاي مارو جدي نمي گيرن. يا به نظر خودشون چيز مهمي نمي آن. اون موقع است كه جوان حس مي كنه كه خواستش و فكرش مورد توجه نيست و بزرگترها براشون مهم نيست كه بچشون چي مي خواد. مثلآ وقتي يه جوان از حسش نسبت به يكي حرف مي زنه يا وقتي يه حس كمبود تو وجودش مي كنه، بزرگترها اين چيزا براشون مهم نيست و اهميت خواصي نداره و به قول خودشون جوانها زود اين هارو فراموش مي كنن. حالا اگه همون جوان راجع به همون حسش براي دوستش حرف بزنه ، ميبينه دوستش كاملآ اونو درك مي كنه. مي فهمه خواستش چيه و چي تو دلشه. اون موقع است كه اون جوان خوشحال ميشه كه يكي دركش كرده. به همون دليل هم سعي مي كنه بيشتر با دوستش كه دركش مي كنه باشه نه خانواده كه دركش نمي كنه. واي به روزي كه اون دوستش خدايي نكرده بد از آب در بياد. اون جوان رو هم مثل خودش ...

اينجا ما از دوطرف به بحث نگاه مي كنيم .

يكي از ديد خانواده

كه ميگه جوان بايد به چيزهاي با ارزش تري فكر كنه و خانواده رو بهترين دوستش بدونه.

اما از ديد جوان

جوان ميگه حالا كه كسي منو تو خونه درك نمي كنه و جدي نمي گيره ،دليلي نداره كه من خانواده رو بهترين دوستم بدونم.

اينجاست كه يه فاصله ي گنده بين جوان و خانواده به وجود مي آد. ما جوانيم و بايد بگم كه در چنين مواردي ما ممكنه جواني كنيم ،ولي اين پدر و مادر هستن كه بايد به بچشون كمك كنن تا ديگه اين جوان به هر كس( كه اصلآ هم تظميني براي سالم بودن طرف نيست) نياز پيدا نكنن يا مجبوري با اونها رفت و آمد نكنن.بايد درك كنن كه خواسته ي جوان چيه ،حتي اگه به خواستش هم عمل نكنن حداقل اون رو كم اهميت ندونن...

اگه نظرت رو بگی خوشحال می شم

"الهام"